لینکدونی

جستجوی مطالب

لوگوی دوستان

پیوندها

آیا سنت نبوی، وحی خدایی است؟ 

محمد علی صابونی

بهاء الدین حسینی

لفظ و معانی قرآن، کلام خدا و از سوی اوست و جبرئیل و پیامبر- سلام الله علیهما- جز تبلیغ، هیچ ونه دخالتی در آن نداشته اند. سنّت نبوی نیز از طریق وحی الهی است، اما الفاظ آن از پیامبر و مفاهیم از جانب پروردگار است؛ چون قرآن می فرماید: (وَمَا ینطِقُ عَنِ الْهَوَى*3*إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْی یوحَى) نجم/4-3.( او از سر هوس سخن نمی گوید. این سخن جز وحی و پیامی نیست که به او فرستاده می شود.)

سیوطی از جوینی نقل می کند که سخن نازل شده ی خدا دو قسم است: یک: خداوند به جبرئیل فرمان داد که از سوی من به پیامبر بگو: چنین و چنان کن و دستور بده. جبرئیل نیز فرمان خدا را دریافت و نزد پیامبر رفت و مفهوم پیام الهی را به او ابلاغ نمود نه عین عبارت را؛ همان گونه که فرمانروایی به شخصی مورد اعتماد امر می کند به فلانی بگو که:( فرمانروا به تو دستور داده است که در خدمت کردن کوشا باش و لشکرت را برای پیکار تدارک ببین.) حال اگر آن پیک، پیام فرمانروا را به این عبارت برساند و بگوید:( فرمانروا به تو دستور داده که در خدمت کردن به من کاهل مباش و لشکر را رها مکن که پراکنده شوند، آنان را برای مبارزه تشویق کن...) قطعا در پیام رسانی نه دروغی گفته و نه کوتاهی کرده است. دو: خداوند به جبرئیل می گوید:( این پیام را بر پیامبر برخوان.)

جبرئیل نیز از سوی خدا نزد او می رود و عین عبارت و الفاظی که خدا امر کرده به وی می رساند؛ همان گونه که فرمانروایی نامه ای به پیک امینی می سپارد تا عین آن را برای کسی (که منظور اوست) برخواند.

سیوطی می گوید: قرآن از قسم دوم و حدیث از قسم اول به شمار می آید. بنابراین، نقل و روایت حدیث از طریق مفهوم و معنا جایز است؛ اما قرآن(جز بیان آن از طریق عین الفاظ) جایز نیست.

منوی اصلی

تلاوت قرآن

خواندن قرآن کریم

كنترل آهنگ

دانلود قران و حدیث

پرسش و پاسخ

گالري تصاوير

حدیث هفته

آرشیو موضوعی

آرشيو پستها

لوگوی ما

خبر نامه

امکانات

اتاق گفتمان