لینکدونی

جستجوی مطالب

لوگوی دوستان

پیوندها

نگران شیرین عبادی ام ! 

گذشته ام در ایران به کشتی ای می ماند که در اقیانوسی بی کران و در پیچیدگی زمان غرق شده است. تنها خاطره چند انسان یگانه و به یادماندی است که ذره ای امید در قلبم باقی گذاشته است. تنها این خاطرات پراکنده است که مرا وادار می کند به روزی بیاندیشم که کشتی غرق شده و گم شده ام را باز خواهم یافت. شیرین عبادی یکی از آن انسان هایی است که خودش و خاطراتش همواره برایم امید بخش بوده است. آغوش او، نگا ه پر از محبتش و شجاعتش همیشه به من آرامش می دهد. تا به حال چندین بار در دشوارترین روزها و شب های زندگی ام آغوش گرم او به من آرامش خاطر داده و احساس امنیت عجیبی در وجود مضطربم آفریده است.

وقتی مادرم به جرم شرکت در کنفرانس برلین دستگیر شد، شیرین مرا برای چند روزی به خانه خودش برد. او می خواست من در آرامش خانه اش و دور از هیاهوی سیاسی، امتحانات ترم را به پایان برسانم. در آن مدت کوتاه روزها با دوست کودکی ام، نرگس، درس می خواندیم و گاهی با هم خیالبافی می کردیم و درباره آینده حرف می زدیم، رازهای دخترانه را به هم می گفتیم و می خندیدیم.

منوی اصلی

تلاوت قرآن

خواندن قرآن کریم

كنترل آهنگ

دانلود قران و حدیث

پرسش و پاسخ

گالري تصاوير

حدیث هفته

آرشیو موضوعی

آرشيو پستها

لوگوی ما

خبر نامه

امکانات

اتاق گفتمان